o*uruktan tayyare

ne kadar saklarsan sakla,
yırtık esvaptan fırlar gibi ortaya çıkıyor gerçekler.
sen beni dağların arkasında, görünmezlikler içindeyim sansan da..
sonu makus talihli fallarda çıkan diğer herkes gibi
apaçık dönüşmüşsün bir hiçkimseye...
ait hissetmek istediğin yer her neresi ise,
kapkara çarşaflarda gezen şaşı rüzgarlar 
taşısın seni huzurun taşlı sahillerine.. 

sana söylemek için heveslendiğim ne varsa, soldu gitti. sen göresin diye göğe çizilen bulutlar umrumda değil artık. senin olmadığın bir yerde benim varlığım bir gölgeden ibaret. sahi, seni nerede unuttum? nerede bıraktım elini tutmayı? nerede bıraktın beni;
çarpışan yıldızların görmediği dehlizlerde misin? karşılaşabilecek miyiz bir gün yeniden, hiç bilmediğim bir yolda yürürken? seni, içimde yaşatmaktan başka çarem kalmadı. "sen de benim gibi misin; söyle..."

insanın kendisini bir yerlerde, beklemediği bir anda kaybedişi böyle bir şey işte. bir diğerine yazıldığı sanılan satırları insan kendisine yazmaktadır umarsız bir ruhla. 

mavi kuş

konacak mı, göçecek mi bilemezsin
kaypaktır güven kuşu.
teleği zeval gördü mü,
söner gider mavi ruhu.
peşi sıra koşsan,
uçurtmayla tutsan
yere de çeksen,
gökte gördüğün o süslü güzel
bir bakmışsın bir tutam çaput;
bir tutam buruk gazel.

içinde; boş gölgelerin ışığı yuttuğu,

kapısız bir eve aitsin. 

bacasından tüten yalanların 

uzaktaki şelaleler gibi çınladığı-

vahşi ormanların alevlere sürüklendiği..

the sun sets with no wings, no lashes,

no colors, no clouds..

the picture i have now

compares to nothing i used to see

when you were my only audience, the eye of joy,

reflection and safety.

and i thought it could've been enough.

hand in hand, friends with eccentricities

you, my audience, have no idea now

and i bet you hadn't had, then, either..

no, thanks.

you belong
where hollow shadows 
occlude the light,
in a house, with no doors
spitting smoke;
where lies,
chime like distant falls,
lure untamed woods into fire..

makası duydun mu
ortadan ikiye keserken?
işler ve günler
hemen ayrıldı birbirinden.
bir haber geldi ala kargadan,
o gün bu gündür
beş karış havada asılı
duruyor hala gözlerim.
belki de uzakları
böyle daha iyi özlerim.